En kısasından en uzununa, bir şeyin kaygısıyla dizilmiş görüntü parçacıkları, dizen için ifade biçimi, izleyen için çözülmesi gereken bir bulmaca…

Tanımsızlığın tanımını yapamayan biz insanlar, bir şeyi tanımlamak için tanım kullanmak gereği duyarız. Tamamen bireysel duygu ve beğenilere hitabeden sinema sanatını anlatmak için de uyandırmak istediğimiz duyguları tanımlamaya çalışırız.

Bu çalışmada, sinemayı alfabeleştiren ve tanımlayan sinema büyüklerinin de yardımı ile artık yemek tarifine dönen ve kısır döngüye giren sinema dilinin, mümkün olduğunca özü ele alınmaya çalışılmış ve teknolojinin bu lisana eklediği yeni kelimelere değinilmeye çalışılmıştır.